Wysokie ustawowe zagrożenie karą nie stanowi automatycznej podstawy do stosowania izolacyjnych środków zapobiegawczych. W polskim procesie karnym tymczasowe aresztowanie jest środkiem o charakterze ostatecznym. Doświadczony karnista w ramach strategii procesowej dąży do wykazania, że wolnościowe środki zapobiegawcze, takie jak dozór Policji czy poręczenie majątkowe, w pełni zabezpieczają prawidłowy tok postępowania.

W praktyce prokuratorskiej organy ścigania regularnie powołują się na artykuł 258 paragraf 2 kodeksu postępowania karnego. Twierdzą oni, że perspektywa surowej kary rodzi domniemanie utrudniania śledztwa. Taki automatyzm stoi jednak w sprzeczności z konstytucyjnymi standardami. Przykładem prawidłowej wykładni przepisów jest jedna ze spraw prowadzonych przez Kancelarię, gdzie adwokat Krzysztof Tumielewicz jako obrońca doprowadził do odmowy zastosowania aresztu, mimo zarzutów zagrożonych karą dożywotniego pozbawienia wolności.

Dla skutecznego ukształtowania linii obrony kluczowe znaczenie ma wykazanie stabilizacji życiowej oraz właściwej postawy procesowej podejrzanego. Precyzyjne przedstawienie faktów dotyczących stałego miejsca zamieszkania, pracy oraz dotychczasowej współpracy z organami procesowymi pozwala dowieść, że najsurowszy środek zapobiegawczy jest nieuzasadniony. Prawidłowo prowadzona obrona osób tymczasowo aresztowanych potwierdza, że nawet przy najcięższych zarzutach merytoryczna argumentacja pozwala na skuteczną ochronę praw wolnościowych jednostki.